#MyStory - De Deur Leeuwarden
background

Nikita, Gijs en Sophia

Terug naar MyStory overzicht

Het verhaal van Nikita, Gijs en Sophia

Onrustige weken achter de rug, maar stapvoetjes wordt het weer beter. Ik ben gevallen, dat deed veel pijn en heb nu een breuk aan de buitenkant van mijn voetje. Na een bezoekje bij de dokter kan ik nu wat beter lopen. Ik ben maar twee jaar oud en merk ook wat van de pandamenie. Bij de dokter was het ook rustig. Ik zie mijn vriendjes van de kerk en bij mama in de opvang bijna niet meer. Vaak droom ik over mijn vriendjes, want bijna elke ochtend sta ik met grootte ogen op, een glimlach op mijn gezichtje en ga mijn namenlijst af. ‘Kaylie, Alina, Ezra, Tías, Bella, Raf, Huh… Where? I don’t see them. Oh No!’ Mama legt uit dat alle kindjes ook thuis zijn. Samen met mama bid en dank ik God voor de zon, de vogeltjes en pancakes. Wij maken mijn bedje op en zo kan de dag beginnen.

Image

Papa gaat af en toe naar zijn werk. Pappa is hard nodig voor school, want zonder hem was het niet gelukt om het digitale onderwijs goed rond te krijgen. Docenten en leerlingen kunnen via Google apps lessen blijven volgen en elkaar zien.

Image

In de tussentijd ben ik met Preschool begonnen. Mama heeft elke dag iets nieuws, zij heeft veel geduld en kan gelukkig leuk lesgeven! Zo leer ik over letters, cijfers, kleuren, en Gods schepping. Mama zegt dat je nooit te jong of te oud bent om te leren.

Image

Hoera! Papa is weer thuis en dan spelen we vaak even en lezen we boekjes. Mama neemt ook af en toe de tijd om haar eigen dingen te doen. Zij vindt lezen en werkjes voor mij maken heel leuk.

Image

We kijken de kerkdienst op de computer. Ik zing en dans met de voordienst mee. Ik mis mijn vriendjes wel, maar gelukkig heb ik papa om mee te klieren. Mama zegt dat ik zo langzaam als een slak tot tien moet tellen en dan zal ik iedereen weer zien.

Image